Huye del sol el sol, y se deshace

La vida a manos de la propia vida ;

Del tiempo que, a sus partos homicida,

En mies de siglos las edades pace,

Nace la vida, u con la vida nace

Del cadáver la fábrica temida.

¿teme, pues, el hombre en la partida,

si vivo estriba en lo que muerto yace ?

Lo que pasó ya falta ; lo futro

Aún no se vive ; lo que está presente

No está, porque es su esencia el movimiento.

Lo que si ignora es sólo lo seguro ;

Este mundo, república de viento

Que tiene por monarca un accidente.

Gabriel Bocángel

1603-1658

De zon vlucht voor de zon, en leven doet

Niet anders dan het leven zelf ontbinden;

Vanuit de tijd, die eeuwig zijn gebroed

Geslachten na geslachten blijft verslinden,

Ontstaat het leven, en gelijk begint de

Ontluistering die ons karkas doorwroet.

Wat vreest de mens nog dat hij sterven moet,

Als hij slechts bij wat heen is steun kan vinden?

Wat is geweest, is weg; de toekomst is

Nog niet in leven, en wat nu bestaat,

Bestaat niet echt, omdat er niets beklijft.

Alleen wat wij niet weten is gewis;

De wereld, een op wind gestoelde staat

Waarin toevalligheid de wet voorschrijft.

Vert.: J.P Rawie

René Char

Conduite

Passe.

La bêche sidérale

Autrefois là s’est engouffrée.

Ce soir un village d’oiseaux

Très haut exulte et passe.

Écoute aux temps rocheuses

Des présences dispersées

Le mot qui fera ton sommeil

Chaud comme un arbre de septembre.

Vois bouger l’entrelacement

Des certitudes arrivées

Près de nous à leur quintessence,

O ma fourche, ma Soif anxieuse !

La rigueur de vivre se rode

Sans cesse à convoiter l ‘exil.

Par une fine pluie d’amande,

Mêlée de liberté docile,

Ta gardienne alchimie s’est produite,

O Bien-aimée!

Begeleiding

Ga verder.

De sterrenspade

Is hier op een keer in de afgrond gestort.

Vanavond zal een vogeldorp

hoog opgehemeld vergaan.

Luister aan de rotsachtige slapen

Van de verstrooide aanwezigheid

Het woord dat je slaap geeft

Warm als een boom van september.

Zie bewegen de verstrengeling

Van zekerheden gearriveerd

Naast ons bij haar kwintessens,

O mijn ‘tweesprong’, mijn angstige dorst!

De hardheid van het leven werkt zich

Zonder rust in de begeerte naar verbanning

Door een fijne amandelregen,

Gemengd met slaafse vrijheid,

Is jouw beschermende alchemie gemaakt

O geliefde!

Uit : Fureur et mystère, (Zorn und Geheimnis) p. 46

canandanann  31-01-07