|
|
|
|
Tarde A
veces, las estrellas No se
abren en el cielo. El
suelo es el que brilla Iqual
que un estrellado firmamento.
Avond Soms
gaan de sterren niet open
aan de hemel. De
aarde is het, die glinstert, als
een firmament met sterren bezaaid.
Juan Ramón JIMÉNEZ:
Y
desigual, lo mismo Que los azules Del
cielo. Je valt samen met
jezelf, En toch ook weer niet, net als De blauwe schakeringen Van de hemel. El corazón immenso Dentro del sol de cada día - el árbol incendiado de los aires
-, fruto total del ciele azul ! Hagamos grande sólo la verdad presente !
Vandaag Het immense hart In de zon van elke dag - de in vlammen staande boom van de luchten - totale vrucht van de blauwe
hemel! Laat ons alleen de aanwezige waarheid roemen! Cómo,
meciéndose, en las copas de oro, Al manso viento, mi alma Me dice, libre, que soy
todo!
Avond Hoe
toch, zich wiegend in de gouden kruinen, Bij zachte wind, mijn ziel Me
zegt, in vrijheid, dat ik alles ben! PASAN TODAS, VERDES, GRANAS . . . Tú estás allá arriba,
blanca. Todas,
bullangueras, agrias . . . Tú estás allá arriba,
plácida.
Pasan arteras, livianas . . . Tú estás allá arriba,
casta.
JIJ Allen gaan voorbij, groen, rood... Jij bent daar boven, wit. Allen strijdlustig, bars... Jij bent daar boven, vredig. Allen gaan voorbij, luchthartig... Jij bent daar boven, rein. QUEDÓ FIJO SU PESO: un platillo en el cieno; un platillo en el cielo.
DOOD Zijn gewicht werd bepaald: een schaal bleef in de modder; een schaal bleef in de hemel. que adonde tienes que ir es a ti
solo! ¡ Ve despacio, no corras, que el ni o de tu yo, reciennacido eterno, no te puede seguir!
Ren niet, ga langzaam: Je moet alleen op jezelf toegaan! Ga langzaam, ren niet, want het kind van jouw ik, eeuwig nieuwgeboren, kan je niet bijhouden! sin cojerle un secreto, grande o
breve. Sea tu vida alerta descubrimiento cotidiano. Por cada miga de pan duro que te dé Dios, tú dale el diamante más fresco de tu alma. Laat geen dag verstrijken zonder hem een groot of klein geheim te ontfutselen. Je leven zij waakzaam, elke dag een ontdekking. Voor elke kruimel hard brood, die God jou geeft, geef jij hem de zuiverste edelsteen van je ziel. 1. Witheldere wereld van de ziel - o eeuwige en pure kindertijd! -, wie heeft, voordat jij het deed, jouw hermelijn bevlekt met de sneeuw van jouw pijn? 2. Je was ervoor geschapen - ach, en al was het voor altijd! - om te stromen als een riviertje door een lente, die nooit verwelkt. Maar het wenen liet de slanke golf rijzen - een eerste wenen zonder zin -, en oevers vol van illusie stortten - zonder dat je wat deed, behalve, ze op te richten - in het vloedbed van jouw schaduwloze stroming! 3. Schaduwen van de vreugde; zonder eigen ademtocht, die het eerste licht gedoofd had! Schaduwen van wat, van wie, van wanneer? Intocht van het sterven in de rustige, onschuldige ogen! en 4. O hopen eerste brokstukken; ellendig afval van lichte torens - onrechtvaardige hand! -, van zwarte stenen tegen de witte vlinders, de zachte bloemen en de lichte winden! CON QUÉ DELEITE sombra, cada noche, entramos en tu cueva - igual que en una muerte gustosa -, hartos de pensar, tristes, en lo que no podemos cada día!
- Los ojos esos que nos miran nuestros ojos más que otros ojos, que nuestros ojos miran más que a
otros ojos - estas nostaljias encendidas, como carbones, del carino -, también se cierran en nosotros, casl como en su sombra-.
Silencio. Y quedan los cuerpos muertos, fardos negros, a lo largo del muelle abandonado, unidos sólo, bajo las estrellas, por su espantoso vencimiento.
OEVERS Met welk genot, donker, glijden wij in jouw grot, nacht voor nacht - als in een welkome dood -, genoeg hebbend van droevige gedachten over datgene, wat wij niet kunnen, dag voor dag! - De ogen, die ons in de ogen kijken, meer als in andere ogen, ogen, in welke de onze meer kijken dan in andere (deze verlangens, vlammend als kolen, naar tederheid), ook zij sluiten zich nu in ons, bijna als in het eigen donker.- Stilte. Alleen de dode lichamen, zwarte balen, blijven op de verlaten kade liggen, verenigd, onder de sterren, enkel door het gruwen van hun nederlaag. . . . Se clava en- medio del corazón, la rosa abierta de las voces todas que no hablan.
El mundo grande, el mundo breve, en donde es ¡oh azul, oh alas! - todo lo que jamás será
en nosotros, con la nostaljia, reencontrada, de los vuelos distantes e infinitos que no pueden llegar, en esta vida, a nuestra alma . . .
Luego, el mundo breve se parte - el granc en un escalofrío nuestro, sombra - luz - y lágrimas...
DE MUZIEK! ...Ze dringt midden in het hart, de opgebloeide roos van alle stemmen, die niet spreken. De grote wereld is een kleine wereld, waarin - o blauw, o vleugels! - al datgene is, wat nooit in ons zal zijn, met het teruggevonden verlangen naar de vluchten, naar de verten, naar oneindige vluchten, die nooit, in dit leven, komen kunnen tot aan onze ziel... En dan vervalt de kleine wereld - de grote - in een koude rilling van ons, in het donker - licht - en tranen... EL RÍO PASA por debajo de mi alma, socavándome. Apenas me mantengo en mí. No me sostiene el cielo. Las estrellas me enganan; no, no están arriba, sino abajo, allá
en el fondo... ¿
Soy? ¡Seré! Seré, hecho onda del río del recuerdo . . . ¡Contigo, agua corriente!
DE HERINNERING De rivier stroomt onder mijn ziel door, mij ondermijnend. Nauwelijks ben ik nog in staat stand te houden. De hemel houdt me niet vast. En de sterren houden mij voor de gek. Nee, niet daar boven zijn ze, maar daar beneden in de diepte... Ben ik? Ik zal zijn! Word tot golf in de rivier van de herinnering... Met jouw, stromend water! ¡ SIENTO que el barco mío ha tropezado, allá en el fondo, con algo grande!
¡Y nada sucede! Nada . . . Quietud . . .
Olas . . .
- ¿Nada sucede; o es que ha sucedido todo, y estamos ya, tranquilos, en lo
nuevo? -
ZEEËN Ik merk, dat mijn schip, diep daar beneden, met iets groots samenstootte. En niets gebeurt! Niets...stilte...golven... - Niets gebeurt? Of is alles voorbij, en wij zijn, rustig van ziel, reeds in het nieuwe?- belleza!
El odio hace estallar fuegos de acero en los fuegos lejanos - faros,
grandes flores granas -, de las costas del mar; gritos
alertas de llama blanca y verde, en los gritos de llamas en suenos, que, como en los suenos, no se sabe, de veras, si han sonado
. . . . . . Y son los todavía mal
despiertos - qué mal sabor, qué‚ frio! - contra los mal dormidos todavía - ¡qué escalofrio, qu‚ sabor más
malo! -
Y la muerte se mezcla con la vida inesperadamente, aquí y allá ,
como en relámpagos de cien colores trájicos y agudos; se mezcla con el sueno, que prefiere morir a despertarse, . . . se mezcla con el sueno.
Va amaneciendo - grana y blanco -. ¡Costas que humean, en el primer
sol, para los que aún viven!
HOEVEEL PIJN, schoonheid! Haat laat stalen vuur opschieten uit verre vuren - vuurtorens, grote scharlakenrode
bloesems -, aan de kusten van de zee; waarschuwingsschreeuwen van een witgroene vlam uit het schreeuwen der droomvlammen, waarvan men, als in dromen, niet weet, of ze ook werkelijk bestaan... ...En het zijn de niet echt ontwaakten - wat een slechte smaak, wat een koude! - tegen over de nog altijd slecht slapenden - welk rillen, wat een hondsslechte smaak! - En de dood mengt zich onvoorzien in het leven, hier en daar, als in het bliksemen van honderd tragische grauwe kleuren; hij mengt zich in de droom, die liever sterft dan wakker wordt, ... hij mengt zich in de droom. Inmiddels daagt het - scharlakenrood en wit. Kusten, dampend, in het eerste morgenlicht, voor hen, die nog leven! ¡GRIITO en el maar! Qué corazón, hecho honda- ¡hondero
triste! - te ha gritado? De dónde, grito, dónde, con qué alas llegar s a tu final?
. . . Cada ola te coje, y tú, lo mismo que un delfín hecho espada, fuerza
solo, gritas: más, más, más, más, más . . .. o, hecha tu ala vela, lo mismo que
una golondrina vas más allá, vas más allá, vas
más allá . . . ¡Griiito en el maaar . . . ! ¿Las estrellas te ayudan con sus ecos? ¡Griiiiito en el maaaaar . . .!
NACHT Roep op de zeeee! Welk hart heeft, tot slinger geworden - arme slingeraar!
- jou geroepen? Van waar, roep, waar, met welke vleugels zul je toch je doel bereiken? Elke golf grijpt je, en jij, als een dolfijn, in een zwaard veranderd, in niets dan kracht, schreeuwt: meer, meer, meer, meer, meer..., of je slingert je - de vleugels nu als zeilen - als de
zwaluw verder en maar verder, verder en maar verder... Roeeep op de zeeee....! De sterren helpen je met hun echoos? Roeeeep op de zeeeeee....! Y yo me iré. Y se quedarán
los pájaros Cantando ; Y se quedará mi huerto, con su
verde árbol, Y con su pozo blanco. Todas las tardes, el cielo-será
azul y plácido ; Y tocarán, como esta tarde están
tocando, Las campanas del campanario. Se morirán aquellos que me amaron; Y el pueblo se hará nuevo cada año ; Y en el rincón aquel de mi huerto
florido y encalado, Mi espíritu errará, nostáljico… Y yo me iré; y estaré solo, sin
hogar, sin árbol Verder, sin pozo blanco, Sin cilo azul y plácido… Y se quedarán los pájaros cantando. DE ALLERLAATSTE REIS En ik zal gaan. En de vogels zullen blijven en zingen; en blijven zal mijn tuin, met zijn groene boom en zijn witte bron. Elke avond zal de hemel blauw en vredig zijn. en luiden zullen, net als vanavond, de klokken van de kerktoren. Sterven zullen zij die van mij hielden; en het dorp wordt elk jaar weer nieuw; en in elke hoek van mijn tuin met witte bloesems zal mijn geest dronken van heimwee ronddwalen... En ik zal gaan; en ik zal alleen zijn, zonder thuis, zonder groene boom, zonder witte bron, zonder blauwe en vredige hemel... en de vogels zullen blijven en zingen. "Mijn hart is nu zo zuiver, dat het om het even is, of het sterft of zingt. Het kan het boek van het leven vullen of het boek van de
dood. Beiden zijn onbeschreven voor mijn hart, dat denkt en
droomt. Evenveel eeuwigheid zal het in beiden vinden. Hart, het is om het even: sterf of zing." !Quisiera que mi libro fuese, como es el cielo por la noche, todo verdad presente, sin
histoira. Que, como él, se diera en cada
istante, tot, con todas sus estrellas; sin que ninez, juventud, vejez quitaran ni pusieran encanto a su hermosura
imensa. ¡Temblor, relumbre, música presentes y totales! !Temblor, relumbre, música en la
frente - cielo del corazón - del libro
puro!
IK ZOU WILLEN Ik zou willen dat mijn boek was, zoals de hemel bij nacht, alle waarheid presenterend, zonder geschiedenis. Dat, net als deze, het zich helemaal zou geven op elk moment, met al zijn sterren, zonder dat kindheid, jeugd en ouderdom konden verminderen of vermeerderen de betovering van zijn onmetelijke schoonheid. Beving, glans, muziek, tegenwoordig en alomvattend! Beving, glans, muziek op het voorhoofd -
hemel van het hart - van het pure boek! Así
mi corazón, ¡con solo el cielo Bajo
él y sobre él ! Als
een steen in een put Zo
is mijn hart, met alleen de hemel Beneden
hem en boven hem! la de mi
vida en el todo, para estar,
cont todo yo, en cada
cosa ; para no
dejar de estar, con todo yo,
en cada coas ! Welke een grote scheur Is mijn leven als geheel, Om in elk ding Met mijn hele ik, te zijn, En altijd te blijven, met mijn Hele ik, in elk ding! ¡ Inmenso almendo en flor, blanca la
copa en el silencio pleno de la luna, el tronco
negro en la quietud total de la sombra ; cómo,
subiendo por la roca agria a ti, me parece
que hundes tu troncón en las
entrañas
de mi carne, que
estrallas con mi alma todo el cielo ! Reusachtige amandelboom in bloei, Wit de kelk in de diepe stilte van het maanlicht, De stam zwart in de volslagen rust van de schaduw; Het is mij, terwijl ik klim naar jou over ruwe rotsen, Alsof jij je wortels in het binnenste van mijn vlees doet zinken, alsof jij met mijn ziel de hele hemel met sterren
bezaait. Lo que yo
te veo, cielo, Eso
es el misterio ; Lo que está
de tu otro lado, Soyyo aquí,
soñando.
Wolk Wat ik in je zie, hemel, Dit is het geheim; Wat aan gene zijde van je is, Ben ik hier, in dromen verzonken. Eres
igual a ti, Y
desigual, lo mismo Que los
azules Del cielo. Je bent jezelf gelijk, En toch niet gelijk, net als De blauwe schakeringen Van de hemel. ¡Clavo que das lla fuerza al alma, traspasándola ; que, dejándola
esangüe, la dejas cálida
y pletórica ; dispuesta
a todo – a hacerlo todo, a
conquistarlo todo, a oponerse a todo; a vivir y a
morir! – Y nada
importa, entonces, Peligro mi
maldad, fraude ni trampa ; Que todo Se vence y ¡sólo
sonriendo! Spijker, jij die de kracht geeft aan de ziel, Haar doorborend, Jij die de uitgebloeide Doet gloeien, volbloedig, Bereid tot alles, in staat, alles te doen, zich Alles te veroveren, alles te weerstaan, Te leven en te sterven! En niets betekent dan Bedreiging of boosheid, bedrog of valstrik , Want alles Laat zich overwinnen – en met lachen alleen! ‘que el
rayo del sol último en el rayo
primero de la luna. -
creo que puedo ver
dónde termina dueña
de sí, mi luz de
oro, y la sigo,
contento, por la senda pura… Mas, cuando
creo aún que voy con ella, Ella se me
ha hecho ya plata de luz….- Alma,
¿hasta
dónde Llegarás,
muerto yo? ¿Dónde te perderás en lo que venga a ti de dónde ? Mijn leven ontglipt me, levend, in mijn ziel, Zoals de laatste zonnestraal In de eerste straal van de maan. - ik geloof waar te nemen, waar het naar toe streeft, heel zelfbewust mijn gouden licht, en ik volg het, tevreden, op het heldere pad…. Maar, terwijl ik nog geloof, het te volgen, Is het me reeds tot zilver schijnsel geworden….- Tot waartoe, ziel, Zul je komen, als ik dood ben? Waarin zul te verdwijnen, wat op je toekomt - van waar? a los
despiertos ojos, de lo
despierto ! ¡Qué ejemplo hermoso eres, cielo azul nocturno, a los ojos
dormidos, de lo que
sueña ! Welk mooi voorbeeld ben jij, blauwe hemel van de dag, Voor de wakkere ogen, Voor het wakker zijn! Welke mooie gelijkenis ben jij, blauwe hemel van de
nacht, Voor de slapende ogen, Voor het dromen! -
dice la noche - . ¿Quién deshoja esta inmensa margarita, De oro, blanca y negra ? ¿Y cuándo, di Seňor de lo increado, creerás que te queremos? Ja – sagt der Tag Ja – sagt der Tag. Nein – sagt die Nacht. Wer entblättert die Blüte dieser riesigen, Gold-Margeritte, weiss und
schwarz? Und wann, sag, Herr des Unerschaffenen, Wirst du glauben, dass wir
dich lieben?
Mi ciudad interior también
se estiende Hacia el ocaso, persiguiendo El caer del sol triste. ! Jardines de mi alma, atravesados, unos tras otros, por las graves luces nunca últimas ; cárceles, muros de mi alma, deslumnrados, arriba, de nostaljias infinitas ; y luego, costas solas de mi alma, al nunca puesto mar poniente ! ! Oh luz poniente, nunca puesta, a través, como un fin nunca acabado, de todos mis afanes interiores, que tienen otra torre siempre para ver más y más el sol grana, el gran sol redondo y grana, en el silencio immenso.
Auch meine innere Stadt Auch meine innere Stadt streckt
sich zum Abend hin und verfolgt den
Untergang Der schweermütigen Sonne. Ihr Gärten meiner Seele, Durchflossen, einer nach dem
anderen, von den schweren Lichtfluten, welche nie versiegen; Kerker ihr, Mauern meiner Seele, Hell erschimmerend, zuoberst, von
unendlichen Sehnsüchten; Und dann, einsame Küsten meiner
Seele, Am nie versunkenen Meer der
versinkenden Sonne! O versinkendes Licht, niemals
versunken, Durchflutend, wie ein Ende, das
niue aufhört, Alle meine inneren Begierden, Die immer einen neuen Turm
erklimmen, Um länger, immer länger die Sonne
noch zu schauen, Die grosse, die granatrot runde
Sonne In der unermesslichen Stille. Mi lágrima
y la estrella se tocaron,
y al punto, se hicieron
una sola lágrima, se hicieron
una estrella sola. Me quedé
ciego, se quedó ciego, de
amor, el cielo. Fué todo -
y nada más - el mundo pena de
estrella, luz de lágrima.
Nachtstuk De ster en mijn tranen raakten elkaar, en meteen werden ze een enkele traan, werden ze één ster. Blind bleef ik staan, en blind, van liefde, bleef de hemel. De hele wereld was niets anders dan sterrenleed, tranenlicht. ¿
Era su voz la fuga del arroyo, que se oía
correr en el poniente rápido; o la luz
del ocaso moribundo, que corría
en el agua que se iba? Was haar stem dan de vlucht van de beek, die men hoorde wegstromen in de suizende westenwind; of het licht van de stervende avond, wegstromend in het water, dat heen ging? -
vana semilla insepulta y estéril – por los secretos surcos inifinitos de la pasada tierre del amor… !A su cielo, a su cielo estirado y trasparente, donde se ve volar en lo immenso, cantando, el pajarillo ! Niet liggen blijven moet de
ziel -
slapend zaad, onbegraven en onvruchtbaar – in de eindeloze, donkere
vorens van de eens geploegde aarde van de liefde…op naar de
hemel, in haar uitgestrekte, heldere
hemel, daar, waar men vliegen ziet in het oneindige, zingend, het vogeltje! Mi
cuerpo se me pierde,, vivo, en mi alma, iqual ‘que el
rayo del sol último en el rayo
primero de la luna. -
creo que puedo ver dónde
termina dueña
de sí, mi luz de
oro, y la sigo,
contento, por la senda pura… Mas, cuando
creo aún que voy con ella, Ella se me
ha hecho ya plata de luz….- Alma,
¿hasta
dónde Llegarás,
muerto yo? ¿Dónde te
perderás en lo que venga a ti de dónde ? Mijn leven ontglipt me, levend, in mijn ziel, Zoals de laatste zonnestraal In de eerste straal van de maan. - ik geloof waar te nemen, waar het naar toe streeft, heel zelfbewust mijn gouden licht, en ik volg het, tevreden, op het heldere pad…. Maar, terwijl ik nog geloof, het te volgen, Is het me reeds tot zilver schijnsel geworden….- Tot waartoe, ziel, Zul je komen, als ik dood ben? Waarin zul te verdwijnen, wat op je toekomt - van waar? YO
NO SOY YO. Ich bin jener, der an meiner Seite geht, ohne daß ich ihn erblicke, den ich oft besuche, und den ich oft vergesse. Jener, der ruhig schweigt, wenn ich spreche, der sanftmütig verzeiht, wenn ich hasse, der umherschweift, wo ich nicht bin, der aufrecht bleiben wird, wenn ich sterbe.
POR DOQUIERA QUE
MI ALMA navega, O
anda, o vuela, todo, todo es suyo. ¡Qué
tranquila en todas partes,
siempre; ahora en la proa
alta que abre en dos
platas el azul profundo, bajando al fondo
o ascendiendo al cielo! ¡Oh, qué
serena el alma cuando se ha
apoderado, |
