Si desde que nací cuanto he pensado,

Cuanto he solicitado y pretendido,

Ha sido vanidad y

De locas esperanzas engañado,

Si no tengo de todo lo pasado

Presente más que el tiempo que el perdido,

Vanamente he cansodo mi sentido

Y torres en el viento fabricado.

Cuán engañada el alma presumía

Que su capacidad pudiera hartarse

Con lo que el bien mortal le pormetía :

Era su esfea Dios para quietarse,

Y como fuera dél lo pretendía,

No pudo hasta tenerle sosegarse.

Lope de Vega (1562-1635)

Waar al wat ik gedacht heb in mijn leven,

Al wat ik heb gewild en nagestreefd,

Slechts luchtkastelen opgeleverd heeft,

Door ijdele verwachting ingegeven,

En waar van alles wat ik heb beleefd

Alleen de tijd die weg is is gebleven,

Blijkt iedere gedachte om het even,

En waan wat mij voor ogen heeft gezweefd.

De dwaze ziel die zich door aardse pracht

En sterfelijke schoonheid liet verblinden

En daar voldoening in te vinden dacht,

Versmacht naar God, en wat zij verder in de

Ontreddering ook naar een rustpunt tracht,

Zij zal haar rust tot zij Hem heeft niet vinden.

Vert.: J.P.Rawie

canandanann  31-01-07